روزای آخره ساله و کم کم داریم آمده می شیم برای استقبال از سال ۹۰.

نمی دونم امسال برا بقیه چه طور بوده. ولی من که امسال رو دوست داشتم. درسته امسال خیلی سال سختی بود از همه لحاظ ولی شادیاشو و خنده هاش اون قدر زیاد بود که هیچ وقت یادم نمی ره.

دیروز چهارشنبه سوری بود و امیدوارم که از این چهارشنبه سوری لذت برده باشید.

من الان باید مدرسه باشم نه؟ ای کاش بودم حوصلم واقعا سر رفته. ولی بقیه که نرفتن رو هم فرستادن خونه. ای بابا دیگه داره عید می شه ولی من احساس خوبی به سال نود ندارم دوست دارم دو دستی بچسبم به امسال ولش نکنم. اما...

خوب از اینا که بگذریم امروز دومین داستان کوتاهمو واستون آوردم که قبل از شروع مدرسه ها نوشتمش. روزای دیگه هم ایشالله بقیه رو می ذارم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سایه

 

آآآآآآآآآآه، روز و شبم با گریه می‌گذرد. هر روز مثل روز قبل، از من می ترسد، و می‌گوید: برو... از من دور شو.

اما من نیمه‌ی دیگر او هستم؛ با این تفاوت که رنگی در بر ندارم اما تمام صفات او در من است.

نمی‌توانم از او جدا شوم. از بدو تولد با او بوده ام.

از رفتارش، از صورت سبزه‌اش، از موهای مشکی‌اش و از همه چیز او خوشم می‌آید.

هر روز و شب پیش مادرش می‌رود و می گوید. مادر، او را از من دور کن. و با دستش من را نشان می‌دهد.

من هم با ناراحتی گریه می‌کنم. این گریه‌ها مرا ضعیف کرده و دیگر رنگ قبل را ندارم.

هیچ کس نمی تواند صدای من را بشنود. بارها و بارها صدایش کردم. بارها و بارها برایش توضیح دادم اما هرگز صدایم را نمی‌شنود.

 

***

ساعت 12 ظهر است، و خورشید طلایی در وسط آسمان، با مهربانی، نورش را به اطراف می پاشد. کم‌کم چشم‌هایش را باز می کند. در تختِ بزرگش کمی کش و قوس می‌آید و سرانجام از تخت بلند می شود.

با یکدیگر بیرون می رویم. به پارکی زیبا با درخت‌ها و گل‌های بسیار سرسبز می رسیم. این جا را به خوبی می‌شناسد. کمی راه می رویم و بعد میان چمن‌های سبز تازه می‌نشینیم و او با دخترکی دیگر بازی می کند.

دخترک هم مانند خودش زیباست اما موهای طلایی و چشمانی عسلی دارد و دو سال نیز بزرگتر است.

هنگام بازی ناگهان مرا می‌بینید و جیغ می کشد. من از او خواهش و التماس می کنم. به او می گویم: «از من نترس من در حقیقت خود تو هستم.»

خودم از اینکه توانسته‌ام حرفم را به او بزنم تعجب کرده‌ام.

خیلی آرام در جوابم می گوید: «تو ترسناکی، تو سیاهی، من تو را دوست ندارم.»

برای این که دیگر از من نترسد می گویم: «دستهایت را در امتداد هم و صاف بالا بیاور و انگشتان شصتت را در هم قلاب کن.»

کمی ترسیده‌است. اما کاری را که گفته‌ام انجام می‌دهد و من را به شکل عقابی در می آورد.

با تعجب و خوشحالی رو به دوستش می گوید: «چگونه این کار را انجام داد؟»

دخترک با لبخندی شیرین و لحنی کودکانه می گوید: «این کار را خودت با کمک خورشید خانم انجام دادی. سایه عضوی از تو است و همیشه از تو پیروی می کرده. تو نباید از آن بترسی.من نیز خوشحال می شوم و حرف او را تصدیق می کنم.»

چند ساعت بعد و هنگامی که آنقدر بازی کرده ایم که دیگر خسته و کوفته هستیم به خانه برمی گردیم. او رو به من می کند و می گوید: «آه سایه ی عزیزم دوست دارم تو را بغل کنم اما نمی توانم. اما عذر خواهی مرا به خاطر این که این همه سال با ترس از تو، آزارت می دادم، بپذیر.»
و از امروز من و او دوستانی بسیار صمیمی هستیم و دیگر کسی یا چیزی نمی تواند ما را از یکدیگر جدا کند.

پایان

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

در انتظار فردا می باشیم شاید فرجی شود.

پس فعلا تا فردا خداحافظ.

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم اسفند 1389ساعت 10:45 توسط giti| |